Venedik Aşıkları

Dandolo boğuk boğuk güldü:
-İşlemeyi düşündüğün cinayete ortak olmaktansa, cellat elinde, dar ağacında ölmeyi, işkence çekmeyi tercih ederim. Kızım, canımdır benim… Onu korumak için bütün kanımı vermekte tereddüt etmem.
Ben sana kızımı satmıştım. Fakat şimdi bu anlaşmayı bozuyorum. Kızımı geri ver. Ben de sana, bana verdiğin her şeyi geri veriyorum.”
Altiyeri kıza doğru bir adım attı. Dandolo, hançerini çekerek bağırdı.
Altiyeri de kükredi:
– “O halde bu iş burada bitmeli artık…”
Dandolo’nun üzerine saldırdı. Birbirine çarpan çeliklerin çıkardığı ses… Sonra birdenbire Altiyeri düştü. Sağ omzundan yaralanmıştı. Yerde biraz süründü. Hala yatağa yanaşmak, Leonor’un elini tutmak istiyordu. Fakat Dandolo bir tekme vurarak onu biraz daha uzaklaştırdı. Altiyeri’nin yarası derin, fakat öldürücü değildi, general kendini kaybetmemişti bile.
Dandolo bu sefer Leonor’a döndü, bir şey söylemedi. Yalnız diz çöktü. Kızının elini tuttu. Ateş gibi yanan alnına götürdü ve hüngür hüngür ağladı.
Leonor biraz eğildi ve mırıldandı:
– “Baba!…”