“Zaman her şeyin tartıldığı en doğru terazidir. Sonuç kimileri için adaletli olmasa da…” Bu roman, yalnız savaşçıların hikâyesidir… Zaferleri gibi yenilgileri, yaşamları gibi ölümleri de yalnız olanların hikâyesi… Tek başına… Yiğitçe… Darağacına çıkarılırken bile gölgelerinden başka eşlikçileri olmayanların, bir duvarın önüne dizildiklerinde üzerlerine çevrili tüfeklerin namlularından başka kimsenin onları görmediği, doğru ya da yanlış, ben böyle öğrendim, böyle yaşadım, ölümüm de böyle olmalı, dalları gökyüzünü kucaklayan ulu bir ağaç gibi, başı dik, onurlu ve tek başına diyenlerin hikâyesi… “Tarih kaybedilen savaşların kahramanlık öyküleri, destanlarıyla dolu. Ben kaybedilmiş bir savaşın adı mezar taşına kazılı kahramanı olmak istemiyorum. Kazanılan bir savaşın, savaş meydanında kurda kuşa yem olmuş isimsiz bir neferi olmak benim rüyam. Kahraman olarak anılmasam bile… Onu benim bilmem yeterli… Ödülüm bu olmalı benim…”