Saçları buluttan sıyrılmış güneşBenim mevsimlerim darken anlasa.Dünyâ ona küçük, kalem bana eşSevmek bu sûrette erken anlasa. O’dur metropolün çılgın gözdesiBen yetim köylerin şâiran sesi.Kendini taş gören Tanrı yosmasıBenim yüreğimde narken anlasa… Onun için sevmek ara aşı mıAnladım bu vuslat zaman aşımıMecnun darlığı mı sabır taşı mıBu hâlde yaşamak zorken anlasa. Dağları delerken bir çift sözümleO’na susamışım işte ez-cümle.Her şeyi yüklenip, bir an gözümle;’Seni seviyorum’ derken anlasa… Ne yanan ateş var, ne tüten bacaSaçlarıma yağan karken anlasa.