Yüreğim yalnızlık rüzgârlarında savrulurken bilinmeznice diyarlar keşfetti. Baş köşede yine sen.. O kadarşey görmüşken bir sen eksiktin. Fakat ümit denen o şey hiçeksilmedi bende. Aksine ümidim daha da arttı. Bazen karanlıklariçinde kayboldu kalbim. Bazen de beyaz bir rüyanın kör edenışığında. Ummanda yüzerken yön bilmeden bir kıyı aradı data uzaklardan bir ışık! Evet, bir ışık.. Tahayyül edemediğimhayâlin fener oldu. Bir pusula…Biliyor musun kalbim hiç kızmadı bana. Ama arada banaşunu demeden de edemiyor: “Neden bu kadar yoruyorsun kibeni.” Buna da hakkı var değil mi? Sonuçta kahrımı çekiyor budenli. Peki, beklediğim sen yağmurlarda benim gibi ıslanıyormusun? Kar tanelerini yakalamak ise cabası.. Yaptığım herşeyde senden bir parça bırakıyorum. Gün gelirde seninlekonuşmak için. Nice anılar nice sözler saklıyorum. Ardı ardına..Her açtığım kapı sonrasında bir gün sana da kapıyı açtığımıhayâl ediyorum. Çok mu şey istiyorum? Hiçte değil