“Hayatın işleyişi içerisinde, bir şeyler yanlış gittiği zaman; hesabımızı doğru yapmadığımız, bu yüzden hedefimizin şaştığı düşüncesi ile bazen kendimize kızarız. Çok fazla güvendiğimiz öngörülerimizin tutmamış oluşu yüzünden üzülür, kendimizi suçlu bulur, bu suçluyu iç dünyamızda mahkûm ederiz. Bazen suçlu, bazen de suçlu olduğu düşüncesi ile başkaları da bizim kendi iç dünyamızda mahkûm olurlar.Oysa yaşam dediğimiz bu döngünün içerisinde nefes aldığımız sürece, bize sunulanı almak zorundalığımız yok mudur?”Cevdet YILDIZ