Şiir azıcık aklî, daha çok kalbî bir eylemdir. şairin kastı konuşulduğunda birazcık aklı, daha çok ruhu konuşuluyor demektir. “el-ma’nâ fî batni’ş-şâir.” der Araplar. yani kasd-ı mahsusa şairin bâtınında, derûnunda, hasılı; ruhundadır. ruh ise sırdır, akıl onu anlayamaz, kısırdır. onun için; şiiri ruh anlar, akıl ise belki ve ancak yorumlar. şiir, aklî düşüncenin kalbî idrake evirilmesidir. şiir, aklın devrilmesi, kalbin anlamı devralmasıdır. aslında muamma olan; sözdeki şiir değil, ruhtaki şuurdur. kapalı olan, lafız değil ruhtur.