1890 yılında, anayasal muhalefetin siyasal örgütlenmeye ulaşmasının ardından II. Abdülhamit, popülerliğini artırmak için bağış ve yardım kuruluşları projelerini vurgulayan bir politika izleyerek kendisini, fakir ve ihtiyaç sahibi halkının koruyucusu olarak yansıtmayı ve otokratik sisteme dayalı yönetimini meşru kılmayı amaçlamıştır. Bu amaçla, toplumda yardıma en çok ihtiyaç duyan fiziksel engelliler ile iş kazası ya da doğal afet mağduru bireylere sosyal yardım hizmetleri sağlamıştır. Doğuştan engellilere, iş kazası ve deprem mağdurlarına devlet eliyle sağlanan sosyal yardım ve hizmetleri anlamayı amaçlayan bu kitap, bu konuda yayınlanan ilk çalışma olma özelliğini taşımaktadır.