Gözlerimizi kapatıp çocukluğumuza döndüğümüzde hepimizin gözünün önüne gelmez mi o gaz lambası? Kış olur, yaz olur ama o duvardaki varlığı hepimizi yoklamaz mı? Gölgesinde yaptığımız kukla oyunlarımız, sohbetlerimiz, içtiğimiz çayımız, ellerimizi ona yaklaştırdığımızdaki bize verdiği sıcaklık hiç aklımıza gelmez mi? Yokluk vardı ama en büyük varlık aslında o zamanlar vardı. Anlayamadık..Bak ne güzel yanıyor,Duvarda gaz lambası.İçerisinde vardır,Büyük yürek acısı.Acısı derin olan,Lambaya derin bakar.İsli duman altında,Gözleri ari arar.