Buğu

Bir kitap yaz, dedi. Adı “Nur’u Öldürmek” olsun. – Ne biçim isim! dedim. Hiç “Nur’u Öldürmek” diye kitap olur mu? – Neden olmasın? dedi. Adliyede dosya başlığı oluyor ya. – Sen, dedim, tuhaf kılıklı bir Yahudi’sin. Beni de deli zırvası dinleyen acemi bir psikanalist addederler. Ben kendimi psikanalist sandığımdan değil, onlar seni deli sandığından… – Çocuk, dedi, delilerin aslında deli olmadığını bilmeseler buraya kapatırlar mı hiç? – Aklıma bir fikir geldi ama, dedim. Kitabın kapağına “roman” ibaresi düşersek, o zaman olabilir bak. O zaman en baştan kendimin yalancısı olurum. – Çok safsın, dedi. Gerçekle yalanı ayırt edecek kadar hem de. – Buğu, dedim. İsmi “Buğu” olabilir. En çok bana “çocuk” demesini sevmiştim. Aklımdan geçenleri nasıl okudu, bilmiyorum. – Çocuksun da ondan, diye mırıldandı.