Sadece bu yüzyılın değil,
zamanın mezarıdır insan...
Sokağın Zulası, Ahmet Ümit
Soluk almak, yemek içmek, ısınmak neden yetmiyordu bu adama?
Neden anlam katmak istiyor,
Anlama gereksinimi olmayan yaşama?
Sokağın Zulası, Ahmet Ümit
Gün gelir anımsar bizi bu sokaklar.
Dar kaldırımların gölgelerimizi özleyeceği tutar.
Ağaçların gövdelerindeki o eski yara depreşir.
Lambaların ölgün ışıkları biraz daha kederlenir.
Sokağın Zulası, Ahmet Ümit
Akşam haberlerine aldanma
Tüm resmi kederler sahte.
Sokağın Zulası, Ahmet Ümit
Bir küçük kızım var.
Güldü mü;
kurur birer birer gül bahçeleri kıskançlıktan.
Ağladı mı;
kahrolur en yetenekli midyeler
dökülüyor diye inciler gözpınarlarından.
Sokağın Zulası, Ahmet Ümit
Ve aşk bitti.
Engel olamadı kirpiklerim
Gözlerimdeki o garip pırıltının yitmesine,
Sokağın Zulası, Ahmet Ümit
İyisi mi bakışlarını kendine çevir,
aynalar içindeki karanlığı gösterir.
Sokağın Zulası, Ahmet Ümit
Biz ki ellerimizin kanamasına aldırmadan
En sert kayalara, en güzel biçimleri vermişiz. En güçlü fırtınalar bile
Sürükleyip götürememiş bizi istediği yöne.
Zulüm kol gezerken sokaklarda
Sokağın Zulası, Ahmet Ümit
Aşk bitti.
Beklemek önemini yitirdi artık.
Düşünmenin buruk güzelliği tükendi.
Sokağın Zulası, Ahmet Ümit