Kesinlik, ben de mi uydurdum seni? Bilmiyorum.Bana ait değilsin ve yalansın.Benim çocukluğum bağlarda geçti,Üzümün olgunlaşmasını gün gün takip ettim, bunu bilirim.Şaraba inanırım, özsuyudur efsanelerin Hatırlayınca bunu hafifledim.Oturdum kalbimi dinledim:Sevdiğim kadınlar bana yeşil gözlüydü,Ben onlara çocuk. Sonra Roland Barthes’ın “Çağdaş Söylenler”Kitabında yakaladım seni, yalancı kesinlik diye.Anladım ki şiiri ilgilendiriyorsun;Ama sıkıcı bir gün gibi.