Çoğu kendimle olan güzel karşılaşmalar yaşadım bu kitabı okurken. Bir yazıhanenin içinde kurulmuş, kitap, caddeye bakan pencere ve iyi demlenmiş çaydan mütevellit bir dünyadan, kağıt kokulu bir saraydan sesleniyor Hasan Yücel. Bir bakmışım karlı bir Ankara akşamındayım; bir kapatmışım gözümü, İstanbul Beyazıt’ta Sahaflar Çarşısı’nda dolaşıyorum. Kendi yazı alışkanlığımdan da olsa gerek, yazarını kalem diliyle resmeden kitapları seviyorum. Neredeyse nesneleşen ‘insan’ın dünyasında, yazarın elinde, masasında, kitaplığında neredeyse insanlaşan ‘kitap’la karşılaşmak tebessüm ettiriyor. Hele “kitabımı isteme benden, buz gibi soğurum senden” tadındaki anlatılarda sesli güldüm diyebilirim; çünkü bu hissiyat çok tanıdık geliyor.
Kim bilir kaç kışın, kaç baharın hasadı bu kitap? Kim bilir ne uzun bir hafıza? Daim olsun.