O günlerde çocukların bütün dünyasını kurdukları arsa, şehirdeki birçok arsa gibi boştu. Pal Sokağı’nda boydan boya sıralanan tahta perde, arsanın bir cephesini sınırlamıştı. Her iki yanda yapılar vardı. Arkada ise arsayı bütünleyen, ona gizemli bir güzellik katan geniş bir toprak parçası uzanıyordu. Bir bıçkı firması bu toprak parçasını odun işlemek için kiralamıştı. Odunlar boydan boya ve sıralı şekilde alana istiflenmişti. İstiflerin arasında düzenli, labirenti andıran yollar vardı. Odun istifleri bir mahallede sıralanmışn apartmanlar gibi dar sokaklar meydana getirmişti. Bu odun istifi labirentinden kurtulup çıkış kapısına ulaşmak kolay değildi.