Yıl 1915;… Yer gök top sesleriyle inliyordu. Her mermi düştüğünde ölenlerin kol, bacak, el, ayak gibi parçaları havaya kalkan toprakla siperlere düşüyordu.Bir gün önce şarkı söyleyerek sipere gelen, sanki çiçek toplarmış gibi neşeli olan o çocuklar siperin bir köşesinde bir yumak gibi birbirine sarılmış tir, tir titriyorlardı.Onlar, bu savaş için çok küçüktüler. Daha süngü tutmasını bile bilmiyorlardı.Ancak, birden içlerinden biri ava,z, avaz bir marş söylemeye başladı!.Annem beni yetiştirdi bu yerlere yolladıAl sancağı teslim etti Allah’a ısmarladı.Boş oturma çalış dedi. Hizmet eyle vatanaSütüm sana helal olmaz, saldırmazsan düşmanaBiraz sonra ona bir arkadaşı daha katıldı. Biraz sonra biri daha… Marş bitiyor yeniden başlıyorlar. Bitiyor bir daha söylüyorlar. Avaz, avaz!.. Gözleri çakmak, çakmak… Hücum anı geldiğinde hepsi süngü takmış, tüfeklerine sımsıkı sarılmış, gözleri yuvalarından fırlamış dişler kenetlenmiş bekliyorlardı.O an geldi. Birden yüzbaşı “Hücum!..”diye bağırdı. Bütün bölük, bütün tabur, bütün alay cephenin her yerinden fırladı. Tam o anda, o çocuklar kurulmuş gibi siperlerden fırlayıverdiler.İşte o an, bir makineli yavruları biçiverdi. Başak taneleri gibi dökülüverdiler. Hepsi sipere geri düştüler…Yıl 2014; Hey Çocuk, Sen Vatanın için ne yapıyorsun?