İstanbulname Hasreti Aşk

“Ruh-û İstanbul…Ve kafesli, loş ışıklı evler…Fanus fener içinde titreyen alev.Gölgeler gibi dolanan hayâller ah hayâller!Odanın içinde, ruh-û yâr gelir gider.Sessizliğin kâl’iyle, en yalıncak hâliyle,Bülbül nutku tutulmuş, gözü göremez gülü.Gülden damlalar gibi bir hoş râyiha eser.Cins-i lâtif peyk misâl efendisin bendedir!Bir bardak bir çift kelâm,Çay ve sohbet demdedir.Işığıyla loş evler, sohbetiyle hoş evler.Mâh nurunda dinlenen yıldız misâl sevenler.Mahmur bakış hevessiz, bir aşk ki cism û tensiz!Ayışığı kemâlde, bakış nişâna bedel.Tek bir oda ışıldar, sâirleri uyurmuş.Şâirlerin kalbine sır olanlar görünmüş.Hâmeyi tutar sükûn, yazdırır ha yazdırır.Loş ışıklı evlerin kandili yüreklerdir;Usûl usûl bezerler İstanbul’un leylini…”Bu gece elektrikler yok, ama emektâr fanus sağolsun, nurlandırıyor da yanmıyor.Gereken âşikâr, teferruat sır sayesinde,ve uyku câzib.