Bazen insanlar yaşarken kaybolurlar, kendilerini bulmak için çıkış noktalarına geri dönmeleri gerekir. Güneş de gizemli bir dostun yardımıyla arayış yolculuğunda çok uzun yıllar öncesine gider.“Güneş, çoktan dalmıştı derinlere. Daha önce hiç görmediği, toz bulutundan oluşan bir tünelin içerisinden geçiyordu. Yıldızlar parlaklıklarıyla etrafı aydınlatıyordu. Su İncisi de onun yanındaydı ve elinden tutmuştu. Mutluydular. Güneş, bir kuş kadar hafif hissediyordu kendini. Kısa bir süre sonra çok yeşil bir vadide yürümeye başladılar. Vadi o kadar yeşildi ki insanın gözleri kamaşıyordu. Yükseğe doğru yürüyorlardı ve gökyüzü masmavi, güneş de çok parlaktı. Çok uzakta mor renkli dağların siluetleri yansıyordu. Güneş, elini uzatsa dağları yakalayacakmış gibi hissetti.”HamamÂşıklar için dertlerini döktükleri kurna başları,Gazel attıkları göbek taşları, örtündükleri peştamalları,Sabunun mis kokusuyla yıkadıkları başları…Arınmışlardı hepsi dertlerinden, pirinç çeşmede söylerlerdi içli şarkıları.Kimi sabahın köründe gelir, kimi akşamları…Dertlinin bilinmez ki ne zaman tutardı aşk sancıları.Dinlerdi onları beyaz mermer taşları.Duvarlar ağlardı dertlerine akardı gözyaşları.