Bir şeyler söylemek zorunda olup da söyleyemediği zamanlar vardır insanın bilir misin? Dilinden parçalanmış kelimeler nefes aralarında yarım yamalak karışarak çıkarken, gözyaşları dökülür yanan kalbinin üzerine ve söyleyemedikleri sözler yüzünden her damlasında derinden sızlatır düştüğü yerleri… Söyleyememenin temelinde hüzün vardır bu yüzden ve hüzün veren ise aşktır insana… Senin gönlüne bir isim düşünce boğazına lokmaların sıralandığı zamanlar oldu mu? Güpegündüz bir caddede yürürken duyduğun bir isim yüzünden zifiri karanlık bir gecede yolunu kaybetmiş gibi nereye gittiğini ve nerede olduğunu bilemeden kalakaldın mı? Birinin elinin değdiği bir kâğıdı, alelade bir kâğıdı senin için en müstesna yerlerde saklayıp, o birinin parmaklarıyla dokunduğu yerleri bulmaya çalışıp dokundun mu? Gözlerinin buğusunu gözünün içinde saklarken, kalbinde gizlediklerin ve günbegün artan yangınla yaşamaya çalıştın mı hiç?