‘Acı gün gelip çattı, vapurlar şehrin karşısında demir attı ve Türkler binmek üzere harekete geçiyorlardı. Eşyalarını akşamdan limana bırakmışlardı ve son bir defa boş konaklarına veda etmeye gidiyorlardı. Orada ne hallere giriyorlardı, Allahım! Safın biri evinin pencerelerindeki kepenkleri sökmüştü, onları da gurbete götürecekti. Ve bu ağızdan ağıza yayıldı ve bütün Türkler evlerinin tahta işlerine atıldılar… Böylece, bir anda Türk mahallesi ağaçları kesilen bir orman gibi uğuldadı, boğazlanan bir boğa gibi böğürerek ayağa kalktı…’