Sen ve ben bir türlü ‘biz’ olamadık… Aynı dünyanın içinde, farklı hayatlar ama unutulmuyor işte…                       Ne diyordu büyüklerimiz “yediğim dayağın acısı geçer de duyduğum lafin sancısı geçmez ” işte aynen öyle…                        Ben de diyorum ki adını unutabilirim, kokunu unutabilirim, sana dair ne varsa hepsini unutabilirim ama ruhuma bıraktığın o karanlık izleri yok edemem.