Başının ağrısı geçtiğinde anladı ki; bir bozkırdaydı! Dümdüz, göz alabildiğine boş bir alan…
Etraftaki tek hareketi rüzgarın savurduğu çalı çırpı oluşturuyordu. İçini saran korkuyu bastırmak için ‘‘korkunun ecele faydası yok!’’ sözünü düşündü…
-Tamam, madem böyle olması gerekiyor, olsun bakalım!