Çocuk aşağı bakmamaya çalışarak karganın sırtından yavaşça indi ve sokulup oturdu yanına.Öyle yüksekteydiler ki… İçi ürperdi bir an.Bir süre sonra alıştı çocuk yüksekliğe ve Atatürk’ün baktığı yöne çevirdi kafasını. İzmir ışıl ışıl karşısındaydı. Kendini alıkoyamadı bu görüntüyü seyretmekten.-Nereye baktığını anladın mı şimdi, diye sordu karga.-İzmir’e, dedi çocuk.