Ünal Karahasan, şiirini yıllardır bavulunda biriktiriyordu. Gün geldi bavul dikiş yerlerinden patladı ve şiirler ezgili bir hışırtıyla ortalığa yayıldı. Başta Attila İlhan ve Seyyit Nezir olmak üzere birçok şairin ilgisini çekti. Kimi dostları, hiç değilse bir kitaplık bir toplamı yayınlaması konusunda sürekli üstelediler. 17 Ağustos Depremi’nde enkazdan da kurtulmayı başaran bir dosya hazırladı. Sonunda ‘imgesel açıklarda sahici ızdıraplar’ yoğunlaşarak Ana Muhalefet oldu. ‘Projektörü insanların gözlerine değil, bakılacak yere tutmak lazım’ diyen Karahasan, şiiriyle bizi ‘birbirimizin yüreğine bakmaya’ kışkırtıyor.