Şiir, yalnızlığın dostudur demiş eski bir şair, gerçekten de öyledir. Şiir, yalnızlığın kıyısından koşar topluma… Şair, çağının şuurunu taşıyan kişidir, kelimelerini şuurlu seçer, duygu ile harmanlar ve gönül soframıza en cömert şekilde sunar. Şiir, hem ruhun müziği hem ruhun hezeyanıdır, Keriman Hanım’ın şiirini okuduğunuzda duygudan duyguya girersiniz, onun şiiri hayatın yağmurları ardında görünen bir semadır, o yağmurda ıslanmak haz verir, hüzün verir, hiç bitmesin istersiniz o yağmurun. Islanmanın verdiği keyif ile kelimeler ülkesinde dans edersiniz. Şairin gözüyle dünya daha güzel görünür, hayata tutunursunuz kelimelerin ipiyle. İmgenin şiirdeki yeri de önemlidir, zira ki geleneksel konuları modern imgenin yapısıyla işleyen KERİMAN KARATEPE Keriman Hanım, yaşamın ustası olduğunu, sözcüklerin arkaik yapısıyla veriyor bize.