“Ben bütün gülleri kalbin şüphesine batırdımSeni yaşamayı yazdılar kabuğumaBie kelime gibi doğdunGöğü yüzen alfabenin hirasınaBen bütün gülleri hiçliğin düğümüne batırdımZaman uykunun avına düşürüldüBir alev gibi konuşan çamurdaBen bütün gülleri derimin defterine batırdım”