İnsanlara bakıyordu Selman Dedem.Tanıdığı ama bir taraftan da hiç tanımadığı insanlara…Bir selamlık tanışmışlıklarla tanıdığı kişilere, yine tanıdığı kadarını; bir selamlık tanışmışlıklarını; selamlarını veriyordu.Selman Dedenin soyut dünyasını maddelerden sekerek günlük hayata taşıran bir geçmiş…Başarısızlığa sıkışmış bir varoluş ve bu başarısızlıktan duyulan mutluluğun çelişkisi…Gözlüklerin gözünden sizlere ulaşan bir hikaye…Tu¨m bunların yanında on dokuz yaşımdayken geleceğe yazdığım bir mektuptur aslında.Edebiyata çırak durduğum en ateşli yılların ilk büyük meyvesidir bu kitabım.Nesnel olamadım çünkü, “kahraman”ın içindeydim…